Kayseri’de Aynaya Bakarken Başlayan O Sessizlik Kayseri’nin kışları her zaman biraz sert gelir bana. Sanki şehir, insanın içini de dondurmak ister gibi. O akşam da odanın camına vuran rüzgârın sesiyle uyumaya çalışıyordum ama aklım bir türlü susmuyordu. Küçük odamda tek ışık, aynanın kenarına düşen sarı ampul ışığıydı. Aynaya baktım. Kendime baktım ama aslında kendimden kaçıyordum. Bacaklarım… yine aynı düşünce. Ne zaman aynaya baksam oraya takılıp kalıyorum. Sanki bütün kadınlık meselesi orada düğümlenmiş gibi. Bir yandan “önemsiz” diyorum, bir yandan da kafamın içinde büyütüyorum. O an telefonumu elime aldım ve fark etmeden yazdım: Jilet kaç günde bir yapılır kadın? Bunu yazarken…
Yorum Bırak